روستای گازرانزادگاهادیب الممالک فراهانی

روستای گازرانزادگاهادیب الممالک فراهانی

این روستا از توابع بخش مرکزی شهرستان خنداب و در فاصله ۶ کیلومتری شهر خنداب و در مجاورت مجتمع آب سنگین اراک قرار دارد.

گازران از شمال به قشلاق گازران، از جنوب به رودخانه قره چای و روستای استوه، از غرب به قلعه خنداب و از شرق به روستای ایجان محدود می شود.

۱۵۴۰ نفر در غالب ۴۳۵ خانوار در این روستا زندگی می کنند ترکیب جمعیت روستا از اقوام ترک، لر و فارس تشکیل شده که اکثریت قریب به اتفاق ترک هستند و به زبان ترکی صحبت می کنند، شغل اصلی آنان کشاورزی و دامپروری است و از جمله محصولات تولیدی آنها انگور، بادام، گردو، گندم و جو است.
امکانات زیربنایی موجود در روستای گازران شامل مدرسه ابتدایی و راهنمایی، خانه بهداشت، مسجد، نانوایی، مخابرات و پست بانک می باشد. از نظر سابقه تاریخی قدمت روستا به ۵۰۰ سال پیش برمی گردد، درباره علت نام گذاری روستا برخی از بزرگان نقل کرده اند که وجود رنگرزی های متعددی است که در زمان قدیم در سطح روستا دایر بوده و از طرفی گازران به معنای رنگرزی است.

از شخصیت های مهمی که در این روستا متولد شده اند می توان به دانشمند بزرگ ادیب الممالک فراهانی اشاره کرد که از مفاخر ملی به شمار می آیند، شاید برخی بر این معتقدند که ادیب الممالک متعلق به فراهان است، اما دکتر موسوی گرمارودی در کتاب اشعار و زندگانی ادیب که نتیجه چندین سال تحقیقات میدانی این دانشمند بزرگ است با استناد به مدارک و شواهد معتبر این امر را به اثبات رسانده است که منظور از گازران همان گازران شهرستان خنداب است و ادیب زاده این روستا است، پسوند فراهانی بدلیل این است که در ایام قدیم بخشی از خنداب جزء فراهانات محسوب می شده است.

ادیب تا ۱۵ سالگی در گازران بوده و پس از مرگ پدرش و بر اثر فشار طلب کاران و ظلم شاهزاده عبدالمجید ناصرالدوله به تهران رفت و با پایمردی حسنعلی خان امیر نظام گروسی به دستگاه طهماسب میزا مویدالدوله راه یافت.

ادیب علاوه بر شاعری و روزنامه نگاری در علوم فلسفی، حکمت و نجوم تبحر خاصی داشته است، از جمله آثار و تالیفات او می توان صیقل المرات در جغرافیا سماء الدنیا در هیات جدید، تابش مهر، فلک المشحون و الوالی در عروض را نام برد.

روستای گوره زار

در سینه کش کوه سنگ شکسته روستایی واقع شده که زمستهان های سرد و تابستان های زیبا و دل انگیز و درختان پر از میوه هلو، سیب و گیلاس مناظر چشم نوازی را پدید می آورد.

روستایی که به اندازه تاریخ تشکیل غار کیخسرو حرف برای گفتن دارد، آری سخن درباره گوره زار است، مامن پیروان حضرت مسیح(ع) و پیامبر خاتم محمد مصطفی (ص) که سالهای طولانی در کمال صلح و آرامش در کنار یکدیگر زندگی کره اند.

روستای گوره زار در بخش قره چای شهرستان خنداب واقع شده است که اخیرا به عنوان منطقه نمونه گردشگری انتخاب شده است.

گوره زار کلمه باستانی است که در مورد آن ۳ روایت وجود دارد، بنابر اسناد موجود در شاهنامه( ابیات ۳۰۵۱ تا ۳۰۵۷) برف شدیدی منطقه را در بر می گیرد و باعث مرگ هفت همراه شاه کیخسرو می شود و سپس بعضی از سران ایران از جمله رستم دستان و گودرز به دنبال شاه و یارانش به این منطقه می آیند و بعد از یک هفته یاران گمشده خود را پیدا نموده و پس از دفن آنها از فرط ناراحتی بر مزارشان زارزار گریه می کنند به این دلیل مکان قبرها گریه زار و بعد ها به گوره زار تبدیل شد.

دومین روایت این است که بنابر روایات و افسانه های کهنی که سینه به سینه نقل شده برف سرخی باریده و در اثر زهر آن یاران شاه مسموم گشته اند، لذا قبرهای آنها را گورزهر نامیدند، این کلمه در طول قرنها به گوره زا تبدیل شده است و سومین مورد در صفحه ۱۲۰ از کتاب آب و کوه در اساطیر هند و ایرانی نوشته امان ا.. قریشی آمده است، که در ایران باستان کلمه گور به معنای جایی که آب فراوان در آن یافت می شود مانند شهر گور که از شهر های باستانی دوره ساسانی است ممکن است گوره زار نیز به دلیل آب زیاد موجود در این منطقه نامگذاری شده باشد.

درباره سکونت ارامنه در روستای گوره زار در کتاب تاریخ جلفای اصفهان مطالبی وجود دارد که نشان می دهد در حدود سال ۱۸۰۰ میلادی نوادگان شخصی بنام مراد ارمنی از روستای خسبیجان به گوره زار نقل مکان کرده و به عنوان تنها ساکنین روستا خانه های خود را بنا کردند.

همزیستی مسالمت آمیز مسلمانان و ارامنه در گوره زار از حدود ۱۹۵۳ میلادی(۱۳۳۲ شمسی) و به دنبال مهاجرت ارامنه آغاز شد و این روند یعنی از روزی که اولین مسلمان وارد گوره زار شد تا روزی که آخرین ارمنی از روستا رفت ۵ سال طول کشیده است.

ارامنه گوره زار که از روستا مهاجرت نموده اند هر سال برای برگزاری جشن انگور به روستا مراجعه و در گورستان ارامنه برای ادای احترام به گذشتگان خود نیز حضور پیدا می کنند.

در حال حاضر مردم روستا همگی مسلمان و شیعه اثنی عشری و به کشاورزی و باغداری مشغول هستند.

نوشته شده توسط امیر مولوی در ساعت 12:48 | لینک |