غزل واره

یک نظر بر رخ تو در دو جهان مارا بس

زتماشای جهان سیل دمان مارا بس

گرچه روشن نشود دیده به دیدار رخت

چشم پرآب و به راهت نگران مارا بس

نیست یاری که دهد قلب پریشان مرا

سر و سامان، سر آسیمه سران مارا بس

همچو اشک از نظر اهل جهان افتادم

سر به خاک قدم رهگذران مارا بس

اگر از صحبت دلدار، جدا شد دل من

لب نالان ز فراق دل و جان مارا بس

اندر این شور زمینی که زمان کاشت مرا

سینه پر شرر و طعن خسان ما را بس

40......................................................................

مرحبا دلدار من ای دلبر زیبا ترین

بی تو جانم میرود باز آی و برجانم نشین

گفته بودی میرسی آرام جانم می شوی

بی قرارم دلبرا حال نزارم را ببیبن

آنچنان زهر جفا در جام جانم رخنه کرد

هم مگر به گردد از دیدار آن ماه جبین

میرسی روز کنارم من که دیگر دیر شد

مانده ازمن کوه درد و ماتمی روی زمین

رفت دور زندگانی تا بگیرم دامنت

ای بهارم را ندیده بر خزان من نشین

..........................................................

آمد و آتش به جانم کرد و رفت

با محبت امتحانم کرد و رفت

جوی خونم شد روان برگونه ها

شعله در اشک دمانم کرد و رفت

آب در چشم ترم آتش گرفت

آتشی در خانمانم کرد و رفت

دیده بگشودم سکوتم آب شد

مرغک بی آشیانم کرد و رفت

در شب بی ماه و خورشید سیاه

بی ستاره آسمانم کرد و رفت

ریخت در جانم سکوت بغض را

سینه در آه و فغانم کرد و رفت

این دل حسرت کش ویرانه را

خانه درد نهانم کرد و رفت

عاقبت آن مرهم زخم درون

کشته زخم زبانم کرد و رفت

حرفی از نامش بر آمد بر زبان

مهر باطل بر دهانم کرد و رفت

...............................................................

تو شاهکارخالقی تحقیر را باور نکن

مخلوق آزاد خدا زنجیر را باور نکن

صبحی خواهد بردمد زنجیر ظلمت بشکند

تغییر در دستان تو تقدیر را باور نکن

در عشق باید سوختن چشم تماشا دوختن

اندر دل آتش درآ تصویر را باور نکن

در عاشقی پرگار شو گرد حریم یار شو

عاری ز ننگ و عار شو تقصیر را باور نکن

آیی برون از خویشتن یابی توسلطانی تن

سر نه به حکم عاشقی تدبیر را باور نکن

شمع چراغ خانه ها سهم دل پروانه ها

در نار یار یار شو تزویر را باور نکن

..................................................................

ندیدم کوه اندر کوه خرامیدن ز آهویی

نمانده در غبار شهر پرواز پرستویی

منم تنهای شبگردی که دنبال تو می گردم

تو را اما نمی دانم چه در ویرانه می جویی

به آزار نفسهایی که در تکرار میریزند

مرا در گوشه سینه نمی ماند هیاهویی

شبی باید رها سازی از این حالی که من دارم

به کامی از لب لعل وشراب چشم جادویی

.................................................................

دارم دوصد راز نهان با اختران آسمان

راز سکوت ماهیان در عمق بحر بیکران

دانم غم پیمانه را سوز دل پروانه را

راز خزان لاله ها بغض نهان باغبان

زین گنبد مینا نشان از خاک ره تا کهکشان

راز نهان در گردش خورشید و ماه و اختران

راز سکوت خاک را در بحر طوفان بلا

الطاف رحمانی شد و بر نوح کشتیبان عیان

راز خلیل و لطف رب با ناله های مرغ شب

آتش گلستان می شود گلشن کند آتشفشان

از راز موسی و جبل راز سکوت بی امل

وز آنچه مانده بر دل عیسی با حواریان

راز دل افلاکیان در شام بی مثل جهان

پرواز محبوب خدا از خاک تا هفت آسمان

دانم سکوت ماه را وان ناله های چاه را

رازی که در بیت حزان چون قدر مانده بی نشان

راز سر دور از بدن سردار شد بر انجمن

راز نهان در گفته انگشتری با ساربان